U chorych wykazujących upośledzoną czynność wydalniczą nerek

U chorych wykazujących upośledzoną czynność wydalniczą nerek należy sto-sować leki moczopędne pętlowe. U wszystkich innych chorych lekami moczopęd-nymi z wyboru są leki tiazydowe i tiazydopochodne. W przypadku hipokalemii, zwłaszcza u chorych, u których stosuje się glikozydy naparstnicy, zachodzi potrzeba podawania leków moczopędnych o działaniu przeciwkaliuretycznym, lub też tiazydowych lub tiazydopochodnych w skojarzeniu z odpowiednimi dawkami chlorku potasowego. U chorych na cukrzycę lub wykazujących objawy nietolerancji węglowodanowej należy unikać leków moczopędnych tiazydowych. W końcu w przypadku znacznej hiperurykemii stosowanie leków moczopędnych musi być skojarzone z allopurynolem lub należy podawać kwas tienylowy.

W przypadku nieskuteczności monoterapii przeciwnadciśnieniowej należy roz-począć leczenie, podając lek moczopędny razem z inhibitorami enzymu konwer-tującego angiotensynę (kaptopryl, enalapryl), lekami sympatykolitycznymi (pro- pranololem, metyldopą lub prazosyną), antagonistami wapnia (nifedypiną, wera- pamilem), lub też działającymi na mięśnie gładkie naczyń {yasodilatantia). W tabeli

About The Author

admin

Leave a Reply