RESUSCYTACJA NOWORODKÓW

Wewnątrzmaciczne oddychanie płodu i rytmiczny przepływ płynu owodniowego przez jego drogi oddechowe zostało po raz pierwszy wykazane przez położnika z Lipska J. F. Ahfelta (1843-1929) w r. 1888, a następnie przez Włocha Ferroniego w r. 18 99209.

Poziom hemoglobiny we krwi płodu wynosi 15-20 g% i przy pełnej saturacji przenosi ona 22% obj. tlenu. Jednak z powodu niskiego ciśnienia parcjalnego tlenu, przy którym krew matki oddaje go, hemoglobina płodu jest wysycona tylko w 50%. Do tego dochodzi umiarkowana kwasica Pco2 55 mm Hg (7,3 kPa) i pH 7,25. Dla kompensacji krzywa dysocjacji hemoglobiny płodu jest przesunięta w lewo, natomiast krzywa dysocjacji hemoglobiny matki przesunięta w prawo, co ułatwia oddawanie tlenu. Niski stopień przemiany materii płodu powoduje, że hipoksja jest przez niego dobrze znoszona.

W chwili porodu odruchy skórne są słabo rozwinięte z wyjątkiem obszaru unerwionego przez nerw trójdzielny: bodźce w obrębie ust i gardła mogą pobudzić oddychanie. Noworodek ma o połowę mniej anhydrazy węglanowej niż krew ludzi dorosłych, co sprawia, że eliminacja dwutlenku węgla przez płuca jest upośledzona.

About The Author

admin

Leave a Reply