PRZYTARCZYCE

Rozwój. Na początku 3 tygodnia życia zarodka, gdy jego długość wynosi olc. 4 mm, grzbietowe skrzydła III i IV łuków skrzelowych grubieją tworząc litą wy- puldającą się masę komórkową. Są to zawiązki przytarczyc. Kilka dni później dwie pary kulistych przytarczyc (III i IV) uwalniają się od pierwotnej gardzieli, przylegając nadal do zawiązka grasicy i ciał pochodzących z ostatniej, V kieszonki skrzelowej. Para przytarczyc z III łuku, pociągana przez migrujące zawiązki grasicy w dół aż do doogonowej krawędzi tarczycy, staje się przy tarczycami dolnymi. Para pochodząca z IV łuku nie zmienia położenia pozostając na dogłowowej krawędzi tarczycy, tworzy przytarczyce górne. Wszystkie przytarczyce przylegają do torebki tarczycy i stopniowo stają się bardzo dobrze unaczynione. Proces rozwoju i wędrówki przytarczyc kończy się pod koniec 7 tygodnia rozwoju zarodka, gdy jego długość wynosi olc. 16,8 mm.

Budowa. W warunkach prawidłowych u 87% ludzi znajdują się 4 przytarczyce. Zdarzają się jednak wyjątki: dwie przytarczyce znaleziono w 0,2%, 3 w 6,1%, 5 w 6% i 6 przytarczyc w 0,5% przypadków (5). Gruczoł pozbawiony otoczki tłuszczowej ma wymiary przeciętnie 1 x3 x5 mm i waży od 35 do 40 mg. Przytarczyce największą masę osiągają w wieku od 20 do 30 lat i są większe u mężczyzn niż u kobiet. Wraz z wiekiem masa przytarczyc maleje. Gruczoł ma barwę czerwonawą do żółtej i jako bardzo miękka tkanka przybiera kształt nadawany przez otaczające go bardziej zbite struktury. Na przekroju ma powierzchnię drobnoziarnistą.

About The Author

admin

Leave a Reply