1
1
2
2
3
3
4
4
5
5
 
 

Leczenie nadciśnienia w zależności od stopnia niewydolności

Leczenie nadciśnienia w zależności od stopnia niewydolności wydalniczej nerek. Dietetyczne oraz farmakologiczne leczenie chorych na nerki prowadzi się równo-cześnie i dostosowuje do stopnia niewydolności nerek oraz ciężkości nadciśnienia. Należy dążyć do obniżenia ciśnienia do 21,3-24 kPa (160-180 mm Hg) jego wartości skurczowej oraz 12-13,3 kPa (90-100 mm Hg) wartości rozkurczowej. Ciśnienie wyższe od wymienionych wartości wpływa szkodliwie na resztkową czynność nerek. Szczególnie niebezpieczne jest gwałtowne obniżenie ciśnienia tętniczego, prowadzące do nagłej hipoperfuzji nerek i pogorszenia ich czynności wydalniczej. Pogorszenie to może mieć charakter nieodwracalny! Dlatego też obowiązuje zasada stopniowego zwiększania dawek, stosownie do reakcji chorego na podawane leki oraz do stopnia upośledzenia czynności wydalniczej nerek.

Antagoniści wapnia

Dożylne podawanie leków blokujących receptory ß wymaga stałego monitoro-wania rytmu serca i ciśnienia tętniczego oraz gotowości do interwencji izo- prenaliną bądź atropiną w przypadku spadku ciśnienia tętniczego lub wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego.

Antagoniści wapnia. Szczególną grupę stanowią chorzy z zawałem nie- pełnościennym (Non-Q-OZS) (ryc. 4.3). Do kryteriów zawału niepełnościennego zalicza się: brak załamka Q w zapisie EKG, spazm naczyniowy, który może ustąpić po podaniu dożylnym antagonistów wapnia, wreszcie niepełną okluzję naczynia po częściowym rozpuszczeniu skrzepliny w wyniku leczenia bądź spontanicznej trombolizy. Wczesne pojawienie się i szybkie ustąpienie szczytu CKMB, pojawienie się kurczliwości na granicy martwicy zawałowej w badaniu echokardiograficznym oraz poprawa reperfuzji w badaniu scyntygrafii izotopowej ułatwiają rozpoznanie. U chorych tych, ze względu na ciągle nie zakończony proces chorobowy w naczyniach wieńcowych, występuje duże zagrożenie powikłaniami, tj. ponownym zawałem, nawracającymi incydentami niedokrwienia bądź nagłym zgonem z powodu groźnych zaburzeń rytmu.

LECZENIE PRZECIWBAKTERYJNE – ANTYBIOTYK!

Bezsporna rola paciorkowców fi-hemolizujących grupy A w patogenezie zarówno pierwszego, jak i kolejnych rzutów choroby reumatycznej uzasadnia przeprowa-dzenie u każdego chorego leczenia przeciwbakteryjnego. Wyeliminowanie z or-ganizmu paciorkowców (leczenie tzw. pierwotne) może niekiedy przerwać łańcuch odczynów autoimmunizacyjnych i złagodzić przebieg ostrej fazy choroby. W przedstawionym ujęciu leczenie antybiotykami nabiera rangi postępowania przyczynowego. Leczenie antybiotykami ostrego rzutu dzieli się na 2 fazy

Ciąża

Niekontrolowane nadciśnienie tętnicze (is 27,6/14,7 kPa = 200/110 mm Hg). Alergia. Leczenie zmierzające do ograniczenia strefy zawału. Azotany. Z badań klinicz-nych wynika, że w ostrej fazie zawału skuteczne jest dożylne podawanie azotanów. Dożylne wlewy nitrogliceryny zmniejszają śmiertelność, zwłaszcza u chorych z zawałem ściany przedniej, na co wskazuje raport „American College of Cardiology” z 1990 r. Do tego rodzaju terapii kwalifikują się zwłaszcza chorzy z ostrą dysfunkcją komory lewej, ze zwiększonym obciążeniem wstępnym (pre- load), podwyższonym ciśnieniem napełniania komory lewej (LVFP > 2,9 kPa = = 21,7 mm Hg) oraz objawami zastoju w płucach.

U chorych wykazujących upośledzoną czynność wydalniczą nerek

U chorych wykazujących upośledzoną czynność wydalniczą nerek należy sto-sować leki moczopędne pętlowe. U wszystkich innych chorych lekami moczopęd-nymi z wyboru są leki tiazydowe i tiazydopochodne. W przypadku hipokalemii, zwłaszcza u chorych, u których stosuje się glikozydy naparstnicy, zachodzi potrzeba podawania leków moczopędnych o działaniu przeciwkaliuretycznym, lub też tiazydowych lub tiazydopochodnych w skojarzeniu z odpowiednimi dawkami chlorku potasowego. U chorych na cukrzycę lub wykazujących objawy nietolerancji węglowodanowej należy unikać leków moczopędnych tiazydowych. W końcu w przypadku znacznej hiperurykemii stosowanie leków moczopędnych musi być skojarzone z allopurynolem lub należy podawać kwas tienylowy.

Przy wskazaniach naglących

Przy wskazaniach naglących leki hipotensyjne należy podać pozajelitowo. Dotyczy to najczęściej chorych z encefalopatią nadciśnieniową, zaburzeniami widzenia, krwotokiem doczaszkowym, zawałem serca, obrzękiem płuc, tętniakiem rozwarstwiającym aortę, z krwotokiem do przewodu pokarmowego, zapaleniem trzustki, szybko postępującą niewydolnością nerek i niedrożnością jelit spowodowaną martwicą jelit.

Etiopatogeneza gorączki reumatycznej

Można przypuszczać, że przyczyną dysproporcji między zmniejszeniem zapadalności a utrzymaniem się od lat na nie zmienionym istotnie poziomie liczby chorych z nabytymi wadami serca może być zmiana obrazu klinicznego choroby z pełnoobjawowego ostrego procesu zapalnego na skąpoobjawowy lub nawet bezobjawowy proces przewlekły. Niektórzy upatrują przyczynę tej zmiany w powszechnym i wczesnym stosowaniu antybiotyków i leków przeciwzapalnych w różnych zakażeniach, a zatem także w paciorkowcowych grupy A.