1
1
2
2
3
3
4
4
5
5
 
 

Zmniejszenie objętości naczyń

zmniejszeniem elastyczności naczyń krwionośnych lub g) współistnieniem czynników wymienionych w punktach a-f. Leczenie nadciśnienia tętniczego musi więc polegać na zmniejszeniu objętości naczyń i zwężeniu naczyń krwionośnych.

Zmniejszenie objętości naczyń można uzyskać za pomocą leków moczopędnych lub zmniejszających objętość wyrzutową serca (np. leki blokujące zakończenia P-adrenergiczne), natomiast zmniejszenie zwężenia naczyń (wazokonstrykcji) blokadą układu adrenergicznego (na poziomie ośrodkowego układu nerwowego, zwojów współczulnych lub zakończeń adrenergicznych) lub stosowaniem leków bezpośrednio działających na mięśnie gładkie naczyń (yasodilatantia, antagoniści wapnia, inhibitory konwertazy angiotensyny I).

Ciężkość nadciśnienia tętniczego

tzw. oporności rzekomej). Znaczenie przyczyny nadciśnienia dla właściwego doboru leków hipotensyjnych nie wymaga większego komentarza. Stosowanie leków moczopędnych o działaniu przeciwkaliuretycznym u chorych z hiperaldosteronizmem pierwotnym (aldo- steronoma) lub u chorych z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym jest następstwem znajomości patogenezy tego schorzenia.

Dawkowanie leków

U chorych z kreatyninemią większą od 176 !rmol/1 nie należy stosować diuretyków tiazydowych i należy je zastąpić pętlowymi lekami moczopędnymi. Ze względu na możliwość wystąpienia hiperkalemii stosowanie diuretyków przeciw- kaliuretycznych jest przeciwwskazane u chorych z GFR ^40 ml/min.

Dawkowanie leków (3-adrenolitycznych wydalanych głównie z moczem (acebu- tolol, atenolol, nadolol, sotalol w mniejszym stopniu również pindolol) musi być dostosowane do stopnia niewydolności nerek. Zmniejszenie dawki nie jest potrzebne przy stosowaniu alprenololu, metoprololu, propranololu i oksprenololu.

Po upływie kilkunastu miesięcy

Po upływie kilkunastu miesięcy, a nawet kilku lat, nierzadko dochodzi do nawrotu ostrego rzutu choroby o tym samym co w pierwszym epizodzie obrazie klinicznym i anatomopatologicznym. Przebieg i leczenie nawrotu są takie same, jak pierwszego rzutu. Najwięcej – 40% nawrotów występuje w ciągu 2 lat od pierwszego rzutu, najmniej – 5% po upływie 10 lat. Prawopodobieństwo nawrotu i objęcie procesem zapalnym serca jest tym większe, im młodsze jest dziecko w chwili pierwszego zachorowania i krótszy czas od poprzedniego rzutu choroby.

Leczenie każdej postaci klinicznej

Leczenie każdej postaci klinicznej nadciśnienia tętniczego należy rozpocząć od leczenia dietetycznego (ograniczenie soli w diecie), uregulowania trybu życia (aktywności psychicznej i fizycznej, snu), likwidacji czynników stresotwórczych oraz od zwalczania czynników ryzyka układu krążenia, tj. hiperlipidemii, hiper- urykemii, otyłości, nadużywania alkoholu i nikotynizmu. Dopiero potem należy rozważyć potrzebę leczenia farmakologicznego.

W przypadku nadciśnienia ciężkiego

podano różne sposoby łączenia 2 leków przeciwnadciśnieniowych stosowa-nych w leczeniu nadciśnienia II stadium. Najczęściej stosuje się leki moczopędne razem z lekami sympatykolitycznymi lub też działającymi na mięśnie gładkie naczyń. W przypadku nietolerancji lub istnienia przeciwwskazań do stosowania leków sympatykolitycznych (zwłaszcza leków P-adrenolitycznych) względnie działających rozszerzająco na naczynia, te ostatnie są zastępowane antagonistami wapnia lub inhibitorami enzymu konwer-tującego angiotensynę. Obserwacje kliniczne ostatnich lat wydają się dowodzić istotnej przewagi takiego łączenia nad skojarzonym leczeniem lekami moczopęd-nymi z sympatykolitycznymi, względnie lekami działającymi bezpośrednio na miocyty naczyń krwionośnych. Przewaga ta polega na większej skuteczności hipotensyjnej, większej tolerancji oraz rzadszym występowaniu objawów niepożądanego działania skojarzonego leczenia diuretykami z antagonistami wapnia względnie inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę.

W większości programów badań wnioskuje się

W większości programów badań wnioskuje się, aby prewencję prowadzić od 12 miesięcy do 3 lat długi okres prewencji jest przede wszystkim wskazany u chorych z wysokim ryzykiem. Według stanu na dzień dzisiejszy najlepszą dokumentację naukową i kliniczną mają: metoprolol, tymolol, propranolol.

Proponowane są następujące dawki tych leków w postępowaniu prewencyj-nym: – 1. Metoprolol 50-100 mg 2 razy dziennie lub Metoprolol retard 200 mg raz dziennie.