1
1
2
2
3
3
4
4
5
5
 
 

Wybór optymalnego leku hipotensyjnego

Wybór optymalnego leku hipotensyjnego w różnych postaciach etiologicznych przełomu nadciśnieniowego jest wciąż kontrowersyjny. Lekiem z wyboru u chorych z przełomem nadciśnieniowym i krwawieniem śródczaszkowym wydaje się być urapidyl, zaś u chorych z ostrą niewydolnością naczyń wieńcowych lub zawałem serca – nitrogliceryna. U chorych z guzem chromochłonnym lekiem z wyboru jest fentolamina, zaś u kobiet w ciąży z napadem rzucawkowym – urapidyl lub dihydralazyna podane razem z diazepamem lub siarczanem magnezu.

PATOFIZJOLOGICZNE PRZESŁANKI RACJONALNEJ TERAPII PRZECIWNADCIŚNIENIOWEJ

Ostatnimi i najważniejszymi ogniwami w łańcuchu patogenetycznym prowadzą-cym do nadciśnienia tętniczego są hiperwolemia i (lub) zwiększenie oporu naczyń krwionośnych. Hiperwolemia może być wynikiem zwiększenia objętości wyrzutowej serca oraz nadmiernego zatrzymywania w organizmie jonów sodowych i wody. Zwiększenie oporu naczyń krwionośnych może być uwarunkowane:

Zwiększanie dawki leków

Rzadko przekracza się dawki maksymalne – nitrogliceryny 180 (ig/min, a dobutaminy 10 |ig/kg mc. na min.

Zwiększanie dawki leków prowadzi się tak długo, aż osiągnie się korzystne warunki hemodynamiczne – zmniejszenie obciążenia wstępnego (LVFP ok. 2,1-2,7 kPa = 16-20 mm Hg) i zwiększenie wskaźnika sercowego (CI >2,5 l/min na m2). Należy dbać o to, aby poprawę parametrów hemodynamicznych uzyskać bez wyraźnego przyspieszenia czynności serca (zwiększenie HR nie więcej niż 10′) i istotnego spadku ciśnienia krwi (spadek RR nie więcej niż 1,3 kPa = 10 mm Hg).

Postępowanie lecznicze u chorych

Postępowanie lecznicze u chorych, którzy przebyli zawał serca, obejmuje tzw. prewencję wtórną oraz leczenie dusznicy bolesnej. Prewencja wtórna ma zapobie-gać ponownemu zawałowi serca i nagłej śmierci. Ryzyko nagłej śmierci z powodu ostrych postaci choroby niedokrwiennej serca (zawału serca i niestabilnej dusznicy bolesnej) stanowi niezwykle groźne i dramatyczne zagrożenie życia. Około 50% chorych w tych stanach umiera przed przybyciem do szpitala, w tym 2/3 zgonów przedszpitalnych stanowi nagła śmierć, w większości spowodowana migotaniem komór. Istotną rolę wydają się w tym odgrywać aminy katecholowe powodują one w obszarach niedokrwienia niehomogenne okresy refrakcji włókien sercowych, prowadzące do niestabilności elektrycznej mięśnia i zmniejszenia progu migotania komór.

Nadciśnienie złośliwe

W tabeli 5.4 przedstawiono stany chorobowe charakteryzujące się ciężkim nadciśnieniem tętniczym. Jak widać, do przełomów nadciśnieniowych zalicza się nie tylko stany chorobowe spełniające kryteria podanej wyżej definicji, ale również łagodne nadciśnienie tętnicze przebiegające z powikłaniami narządowymi.

Nadciśnienie złośliwe charakteryzuje się objawami niedokrwienia siatkówki (obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, wylewy, objaw waty), o.u.n. (encefalopatia nadciśnieniowa, wylewy doczaszkowe), serca (dysfunkcja komory lewej), nerek (włóknienie tkanki śródmiąższowej, zanik kłębuszków), przewodu pokarmowego (krwawienie, martwica jelit) i trzustki (martwica) oraz niedokrwistością hemo- lityczną mikroangiopatyczną.

ZESPÓŁ CONIMA

Leczenie farmakologiczne zespołu Conna polega na podawaniu dużych dawek antagonisty aldosteronu – spironolaktonu (Aldactone A w dawce 400-600 mg/24 h) oraz ścisłym kontrolowaniu gospodarki potasowej (uzupełnienie niedoborów KC1). W wielu przypadkach zespołu Conna, nie kwalifikujących się do leczenia chirurgicznego, podawanie spironolaktonu należy kojarzyć z lekiem sympatykolitycznym (prazosyną, klonidyną itd.) i lekami o działaniu rozszerzają-cym naczynia w celu uzyskania zadowalającego działania hipotensyjnego.

FARMAKOLOGICZNE LECZENIE NADCIŚNIENIA TĘTNICZEGO

Leczenie farmakologiczne stanowi ważny, chociaż nie zawsze najważniejszy, ele-ment leczenia chorych na nadciśnienie tętnicze. Podobnie jak i w innych dziedzi-nach medycyny, tak i w leczeniu nadciśnienia obowiązuje przede wszystkim za-sada leczenia przyczynowego. Dotyczy tylko chorych z nadciśnieniem objawowym pochodzenia hormonalnego, sercowo-naczyniowego, neurogennego, z nadciśnieniem w przebiegu niektórych chorób nerek, kolagenoz, zatruć ołowiem lub nabytych wad metabolicznych (porfirii). Chorzy ci stanowią najczęściej nie więcej niż