1
1
2
2
3
3
4
4
5
5
 
 

Z chwilą ustalenia rozpoznania

Objawy kliniczne. Są znikome, ale obserwuje się niekiedy bóle, które mijają po zlikwidowaniu przepukliny. Zdarza się wnikanie sieci do worka przepukliny i jej przyrastanie. Na worku przepuklinowym tworzą się czasem nadżerki, co powoduje wtórne zakażenie. Objawy te są wskazaniem do leczenia. Jeżeli stwierdza się w obrębie pierścienia pępkowego nie gojącą się tkankę ziarninową, wysięk przypominający śluz, mocz lub kał, to wadę należy różnicować z przetrwałym moczownikiem lub przetrwałymi pozostałościami przewodu żółtkowo-jelitowego.

Regulacja fosforanów w osoczu

Stężenie fosforanów nieorganicznych AV osoczu i płynie pozakomórkowym jest względnie zmienne i zależy od dopływu tych związków z jelita i kości oraz ich re-

sorpcji w kanalikach nerkowych. U dorosłego człowieka norma nieorganicznych fosforanów w osoczu wynosi 0,97-1,45 mmol/1 (3-4,5 m%), u dzieci 1,29-1,94 mmol/1 (4,0-6,0 mg%). Fosfor stanowi ok. 1,2% masy ciała i 80% tej ilości znajduje się w kościach. W osoczu fosfor występuje w postaci fosforanów nieorganicznych, fosfolipidów i estrów fosforowych (25). Związki fosforowe biorą udział w przemianach energetycznych, wchodzą w skład organicznych połączeń fosforowych i biorą udział w zachowaniu równowagi kwasowo-zasadowej w układzie buforowym. Nerki są głównym narządem regulującym stężenie fosforanów w ustroju. 90% fosforanów ma postać przesączalną, a ich resorpcja w kanalikach nerkowych wynosi 85% ilości filtrowanej. Przy zmniejszeniu stężenia fosforanów we krwi poniżej normy w moczu praktycznie te związki nie pojawiają się.

Przepukliny okołoprzełykowe

Zależnie od rozmiarów przepukliny wślizgowe dzielą się na przepukliny: 1) z przemieszczeniem mniej niż 1/3 żołądka do klatki piersiowej, 2) z przemieszczeniem więcej niż ł/3 żołądka do klatki piersiowej,

-3) z przemieszczeniem prawie całkowitym żołądka do klatki piersiowej i jego odwróceniem. Waterston przedstawił 12 postaci przepuklin wślizgowych, spośród których najczęściej obserwował przepukliny małe, przemijające, nadprzeponowe przemieszczenie wpustu.

ANALGEZJA PRAWIDŁOWEGO PORODU

Nie przygotowana i nie otrzymująca leków rodząca czuje ból podczas skurczów macicy, występujących w przebiegu normalnego, niepowikłanego porodu. Pogląd, że kobiety prymitywne nie odczuwają lęku, napięcia i bólu w czasie porodu, nie jest oparty na faktach. Intensywność bólu jest zależna od: 1) intensywności i czasu trwania skurczu macicy! 2) stopnia rozwarcia szyjki i szybkości, z jaką się ono dokonuje w czasie każdego skurczu 3) rozciągliwości tkanek krocza 4) innych czynników, takich jak: wiek, przebyte porody, wielkość płodu w stosunku do’ dróg porodowych itd.

Bupiwakaina

-1. Bupiwakaina 0,5%110, 0,25% lub nawet 0,125%111. Obecnie najpopularniejszy środek do analgezji w położnictwie w W. Brytanii. Są dowody świadczące o mniejszym, jeśli w ogóle istniejącym, ryzyku dla płodu, niż przy stosowaniu lignokainy112. Dodawanie adrenaliny nie przynosi żadnych korzyści, gdyż nie przedłuża czasu trwania analgezji i nie chroni matki przed objawami zatrucia, jeżeli nie zastosowano dużej dawki112. Tachyfilaksja nie zdarza się. Skuteczny czas działania wynosi 3 godziny114.

Autonomiczne unerwienie macicy:

-1. Współczulne (ruchowe górnej części macicy). Środkowe odcinki piersiowe od Thn- w dół, prawdopodobnie do L.,, poprzez nerwy trzewne i sploty słoneczny, aortalny, nerwowy i podbrzuszny, a stąd z naczyniami krwionośnymi do wielkiego szyjkowego zwoju Frankenhausera. Dodatkowe ruchowe unerwienie trzonu może pochodzić z unerwienia czuciowego, tj. Thn, L2.

Stosowane roztwory’

a. Bupiwakaina (0,5%). Przy bólach w .^pierwszym okresie 16-20 ml w ułożeniu poziomym w drugim okresie 5-10 ml u pacjentki siedzącej przez 10 minut w celu znieczulenia nerwów krzyżowych.

b. Lignokaina 1-1,5% w ilości 20 ml. Daje to blokadę sięgającą w większości przypadków do Thn u rodzących analgezja sięga zwykle wyżej niż u kobiet nie w ciąży. Kolejne wstrzyknięcia wywierają coraz mniejszy efekt.