1
1
2
2
3
3
4
4
5
5
 
 

Śpiączka cukrzycowa

-6. Śpiączka cukrzycowa. Leczenia wymagają następujące zaburzenia: 1) niedobór insuliny, 2) odwodnienie, 3) utrata jonów sodu i potasu, 4) kwasica metaboliczna, 5) choroba leżąca u podstawy zaburzeń. Insulina ma w ustroju krótki okres półtrwania (5 minut), lepiej zatem podawać ją często, lecz w małych dawkach.

Wodorowęglan sodu stosuje się w małych dawkach jako roztwór izotoniczny zbyt energiczne podawanie grozi nagłymi zmianami poziomu potasu, a nawet zatrzymaniem serca. Polecany jest następujący schemat: 1) badanie krwi na zawartość cukru, mocznika, elektrolitów, hemoglobiny i hematokrytu 2) pobranie moczu do badanii i założenie cewnika do pęcherza 3) podanie tlenu, by utrzymać Pa02 powyżej 80 mm Hg (10,7 kPa)-

Chorzy z wywiadem

(Patrz także wyczerpujący przegląd w: Br. J. Hosp. Med., 1976, 15, kwiecień). Przepuklina rozworu przełykowego8. Schorzenie to, często nie rozpoznane i nie podejrzewane, może powodować regurgitację w czasie wprowadzenia do anestezji lub podczas jej trwania. Częściej zdarza się u otyłych chorych w średnim wieku lub w zaawansowanej ciąży, a przyczynia się do niego różnica ciśnień między żołądkiem a przełykiem.

Dostęp przez jamę brzuszną

Dostęp przez jamę brzuszną. Zwolennikami dostępu brzusznego są między innymi Boerema i Nissen. Od 1951 roku Boerema i Germs stosują w przypadkach przepuklin wślizgowych i wstecznego odpływu żołądkowo-przełykowego zabieg nazwany prawostronną podwątrobową przednią gastropeksją.

Zasadniczymi elementami tej operacji są: wycięcie wyrostka mieczykowatego w celu uwolnienia i uruchomienia lewego piata wątroby, co zapewnia swobodny dostęp do rozworu przełykowego, zlikwidowanie przepukliny, sprowadzenie przełyku poza rozwór i zbliżenie obu warstw włókien mięśniowych prawej odnogi przepony poza przełykiem za pomocą nieabsorbujących się szwów, w końcu umocowanie ściany żołądka do przedniej ściany jamy brzusznej po stronie prawej, co zapewnia utworzenie ostrego kąta Hisa.

WTÓRNA NADCZYNNOŚĆ PRZYTARCZYC

Jest to stan, który prawie zawsze wynika ze zmniejszenia stężenia zjonizowanego wapnia w osoczu i w praktyce klinicznej spotykany jest najczęściej u chorych z niewydolnością nerek, zarówno ostrą, jak i przewlekłą.

W ostrej niewydolności nerek hiperkalcemia występuje w fazie diuretycznej, zwłaszcza w zespole zmiażdżenia z rozpadem mięśni, które są źródłem nadmiaru wapnia. Jednoczesna ucieczka wapnia z kości na skutek unieruchomienia chorego pogłębia stan hiperkalcemii i prowadzi do przemijającej nadczynności przytarczyc (14, 30). Patomechanizm tych zjawisk nie jest dostatecznie poznany.

Metoda zachowawcza

Metoda zachowawcza kryje w sobie niebezpieczeństwo przeoczenia zakażenia otrzewnej oraz współistniejących wad przewodu pokarmowego, które powodują niedrożność. Dłuższe utrzymywanie jelit poza jamą brzuszną utrwala istniejący niedorozwój jamy otrzewnej i przemieszcza mięśnie proste ku tyłowi. W niektórych przypadkach owodnia, pokrywająca przepuklinę pępowinową ulega przerwaniu lub obumarciu, stając się przepuszczalną dla drobnoustrojów.

Zespół Pradera-Wiliiego

Zespół Pradera-Wiliiego76. Chorzy mają próchnicę zębów, wrodzoną hipotonię, opóźnienie rozwoju umysłowego, otyłość, hipogonadyzm i niekiedy wady układu krążenia. Problemy anestezjologiczne – patrz: Milliken R. A. i Weintraub D. M., Anesthesiology, 1975, 43, 590 Palmer S. K. i Atlel J. L„ Ibid., 1976, 44, 161.

Choroba „syropu klonowego” (zespół ketonurii Menkésa77). Choroba przemiany materii, polegająca na nagromadzeniu ciał ketonowych i aminokwasów we krwi i w moczu, z zaburzeniami poziomu cukru we krwi. Patrz także: Delaney A. i Gal T. J., Anesthesiology, 1976, 44, 83.

RESUSCYTACJA NOWORODKÓW

Wewnątrzmaciczne oddychanie płodu i rytmiczny przepływ płynu owodniowego przez jego drogi oddechowe zostało po raz pierwszy wykazane przez położnika z Lipska J. F. Ahfelta (1843-1929) w r. 1888, a następnie przez Włocha Ferroniego w r. 18 99209.

Poziom hemoglobiny we krwi płodu wynosi 15-20 g% i przy pełnej saturacji przenosi ona 22% obj. tlenu. Jednak z powodu niskiego ciśnienia parcjalnego tlenu, przy którym krew matki oddaje go, hemoglobina płodu jest wysycona tylko w 50%. Do tego dochodzi umiarkowana kwasica Pco2 55 mm Hg (7,3 kPa) i pH 7,25. Dla kompensacji krzywa dysocjacji hemoglobiny płodu jest przesunięta w lewo, natomiast krzywa dysocjacji hemoglobiny matki przesunięta w prawo, co ułatwia oddawanie tlenu. Niski stopień przemiany materii płodu powoduje, że hipoksja jest przez niego dobrze znoszona.