1
1
2
2
3
3
4
4
5
5
 
 

Zachłyśnięcia treścią żołądkową

Zachłyśnięcia treścią żołądkową podczas anestezji można uniknąć przez: 1) podawanie wyłącznie płynnego i półpłynnego pożywienia podczas porodu

-2) założenie sondy żołądkowej nr 10 przed wprowadzeniem do anestezji 3) indukcję w pozycji z uniesioną głową opisano serię 2000 przypadków, w której wymuszono opróżnienie żołądka tylko u l°/o pacjentek i nie obserwowano ani jednego zachłyśnięcia treścią żołądkową153.

Operację Nissena

Operację Nissena można wykonać również z dostępu przez klatkę piersiową. Wymienione zabiegi mogą być stosowane tylko w mniej zaawansowanych postaciach przepuklin rozworu, związanych ze wstecznym odpływem żołądkowo-przeły- kowym. W przypadkach ze zwężeniem lub obrzękiem zapalnym błony śluzowej przełyku Ekesparre proponuje wykonanie podłużnej ezofagotomii. Po sprowadzeniu dolnej części przełyku poniżej przepony wykonuje się podśluzówkowe nacięcie podłużne warstwy mięśni podłużnych i poprzecznych. W wielu przypadkach można w ten sposób usunąć zwężenie światła przełyku. Odtworzenie kąta przełykowo- -żołądkowego Hisa dokonuje się przez przyszycie prawej wypukłości dna żołądka trzema szwami do dolnego odcinka przełyku. Krzywiznę mniejszą żołądka przyszywa się do przedniej ściany jamy brzusznej metodą Lortata-Jacoba.

Tomografia komputerowa

Tomografia komputerowa. Jakkolwiek ma większe zdolności rozdzielcze, stosowana jest przede wszystkim do lokalizacji guzów położonych atypowo, np. w śród- piersiu (9).

Arleriografia i pneumomediastinografia. W niektórych przypadkach zachodzi konieczność wykonania arteriografli tarczycy i przedniego śródpiersia oraz pneumo- mediastinografii (Rothmund, 1976).

II. ŚRODKI USPOKAJAJĄCE I PRZECIWBÓLOWE

Przechodzenie leków przez łożysko16. Wszystkie leki znajdujące się w krążeniu matki przechodzą w pewnym stopniu przez łożysko, jeśli nie ulegną przemianie lub rozkładowi w czasie przechodzenia, szczególnie te z nich, które mają wysoką rozpuszczalność w lipidach lub niski stopień jonizacji62. Pewną rolę odgrywa także aktywność naczyniowa łożyska i jego metabolizm. Przechodzenie może odbywać się na drodze zwykłej dyfuzji, dyfuzji wspomaganej systemem przenośników, czynnego transportu lub za pomocą specjalnych mechanizmów. Szybkość przechodzenia jest uwarunkowana rozpuszczalnością w tłuszczach i ciężarem cząsteczkowym. Leki o ciężarze cząsteczkowym poniżej 600 przechodzą z łatwością. Leki niezjonizowane przechodzą szybciej niż leki łatwo jonizujące. Zmiany pH mogą ułatwiać przechodzenie wskutek zwiększenia stężenia postaci niezdysocjowanej. Krew noworodka ma niższe pH niż krew matki, można więc oczekiwać, że we krwi płodu występują wyższe stężenia.

Przepuklinę trzeba różnicować z wodniakiem

U dzieci, które przekroczyły 1 r.ż. badanie przeprowadza się w pozycji stojącej. Łatwiej wówczas wykryć dyskretny obrzęk tkanek miękkich oraz miękki, sprężynujący guz, zmieniający kształt. U chłopców oprócz wymienionej zmiany wyczuwa się gonadę. Z chwilą gdy zawartość przepukliny cofa się do jamy brzusznej, na wysokości zewnętrznego ujścia kanału pachwinowego wyczuwa się poszerzenie i rozstęp w tkankach miękkich. Objawy te upoważniają do rozpoznania przepukliny pachwinowej wolnej, czyli odprowadzalnej. Jeżeli wygórowanie sprężynuje, nie zmienia kształtu i nie cofa się, a stan ogólny dziecka uległ w tym czasie wyraźnemu pogorszeniu z objawami wskazującymi na niedrożność przewodu pokarmowego, upoważnia to do rozpoznania przepukliny pachwinowej uwięźniętej.

Miotonia zanikowa

Miotonia zanikowa (dystrophia myotonica)02. Opisana po raz pierwszy przez Deleage’a w r. 1890 i ponownie w r. 19 0 903. Jest to choroba wrodzona. Chorzy mają jeden lub kilka następujących objawów: 1) maskowata twarz 2) zanik mięśni mostkowo-sutkowo- -obojczykowych 3) osłabienie kończyn z niezdolnością do puszczenia ręki po jej uściś- nięciu lub do rozluźnienia mięśni po uprzednim ich skurczeniu 4) zaćma 5) łysina czołowa 6) zanik gruczołów płciowych 7) gruczolaki tarczycy 8) wzmożona kurczliwość opukowa mięśni 9) występowanie rodzinne.

Górne przytarczyce

Górne przytarczyce w 92% przypadków ściśle przylegają do tylnej powierzchni płatów tarczycy. W 1,6% znajdują się pomiędzy tarczycą a przełykiem, w 1,5% za krtanią i przełykiem, a w 0,5% w bliskości tętnicy szyjnej.

Dolne przytarczyce w 95% przypadków znajdują się w przestrzeni olc. 2 cm dogło- wowo, doogonowo i bocznie w stosunku do dolnego biegun? bocznego płata