1
1
2
2
3
3
4
4
5
5
 
 

Halolan

Halolan. Musi być stosowany w położnictwie z dużą ostrożnością, gdyż powoduje Zwiotczenie macicy. Daje wiele korzyści, jeśli anestezjolog umie się nim posługiwać ‚ unika głębokiej anestezji. Zalety halotanu: 1) szybkie wprowadzenie do anestezji ’) szybkie uzyskanie zwiotczenia 3) niewystępowanie skurczu krtani 4) minimalne wydzielanie śliny i śluzu w oskrzelach 5) zmniejszenie częstości wymiotów – zarówno v czasie wprowadzenia, jak i w okresie pooperacyjnym 6) szybki powrót do świadomości po anestezji. Część doświadczonych anestezjologów poleca jego stosowanie, inni161 mtomiast uważają, że powinien być ograniczony do przypadków, vs których pożądane sst zwiotczenie macicy162. W opinii autorów obrót zewnętrzny jest głównym wskazałem do użycia halotanu w położnictwie. Do porodu kleszczowego i cięcia cesarskiego ’ostępne są inne metody anestezji, podczas gdy halotan niesie ryzyko» zwiotczenia mięśnia macicy i krwotoku poporodowego.

Nagłe podanie dużych stężeń

Nagłe podanie dużych stężeń drogą wziewną może być niebezpieczne i powodować ostrą niewydolność krążenia. Wskazana jest wówczas natychmiastowa sztuczna wentylacja tlenem lub powietrzem i ewentualnie zewnętrzny lub wewnętrzny masaż serca.

-2. Trójchloroetylen (p. rozdz. XI). Jest to środek mający duże zastosowanie w położnictwie. Daje lepsze niż podtlenek azotu wyniki u nerwowych i napiętych kobiet oraz u rodzących, u których poród może trwać dłużej niż 6 godzin. Jeżeli jest podawany z przerwami przez ponad 6 godzin, rodząca może wykazywać oznaki senności i braku współpracy, a przy przedłużającym się stosowaniu dochodzi do – stanu pełnej anestezji. Można tego uniknąć, zmniejszając stężenie par do 0,35% i podając jednorazowo 50 mg petydyny. Stężenie par do 0,5% nie powoduje osłabienia czynności skurczowej macicy. Podobnie jak inne środki anestetyczne, trójchloroetylen szybko dostaje się do krążenia płodowego, lecz nie wywiera szkodliwego wpływu na płód. Jest podawany z: 1) nadzwyczaj dokładnego i przemyślnego przyrządu do samodzielnego stosowania trójchloroetylenu, inhalatora automatycznego Emotril70 (Epstein, Macintosh, Oksford, Trilen), który podaje 0,5% trójchloroetylenu w powietrzu i dostosowuje się do zmian temperatury otoczenia może on również podawać mniejsze stężenia (0,35%), jeśli rodząca jest zbyt senna po użyciu wyższego stężenia, 2) parownika typu Tecote (skrót od: temperature compensated trichloroethylene air – trójchloroetylen z powietrzem przystosowane do zmian temperatury), 3) z inhalatora typu Cyprane, który zapewnia zmienne stężenie par w powietrzu od 0,22 do 0,54%.

Po operacji

szycia kanału pachwinowego. W świetle rany uwidacznia się mięsień dźwigacz jądra. Należy go krzyżowo rozwarstwić nożyczkami. Umożliwi to wydobycie elementów powrózka nasiennego. Po zidentyfikowaniu worka przepuklinowego trzeba naciąć osłonki łącznotkankowe i oddzielić naczynia krwionośne i nasieniowód od worka. Worek przepukliny jest utworzony przez nie zarośnięty wyrostek pochwowy otrzewnej. Ująwszy go pincetą na szczycie otwiera się nożem. Sprawdza się zawartość worka i potwierdziwszy w głębi jamy otrzewnej obecność trzew oddziela obwodową część nożyczkami. W przypadku obecności w świetle worka wyrostka robaczkowego poleca się jego usunięcie. W przypadku przepukliny Littrego usuwa się uchyłek Meckela. Przejrzyste niezawodne wyizolowanie i zabezpieczenie worka przepukliny, oszczędzenie delikatnego nasieniowodu i naczyń krwionośnych zapobiega zanikowi gonady i sprzyja uzyskaniu pomyślnych wyników. Worek prze-pukliny należy podkłuć i podwiązać nicią strunową 3-0. Swobodnie puszczony worek cofa się w okolicę ujścia wewnętrznego kanału pachwinowego.

STOSOWANIE ŚRODKÓW ZWIOTCZAJĄCYCH W MIASTENII

-1. Środki niedepolaryzujące powodują nadwrażliwość tylko mięśni objętych chorobą. Inne mięśnie zachowują się normalnie. 2. Dekametonium jest tolerowane lepiej niż zwykle w przypadkach łagodnych, natomiast powoduje nadwrażliwość w przypadkach o ciężkim przebiegu. Blok ma charakter niedepolaryzacyjny i jest poprzedzony przez krótkotrwały blok depolaryzacyjny, tzn. jest to blok podwójny. Sukcynylocholinę należy stosować ostrożnie, gdyż powoduje porażenie mięśni o typie podwójnym, czyli dwufazowym, a powrót do stanu wyjściowego jest powolny i niepełny.

Cukrzyca

c. Podaje się normalną dawkę insuliny i przetacza glukozę w ilości pokrywającej zapotrzebowanie. Ten system można stosować, gdy brak czasu na przedoperacyjne ustawienie chorego na insulinie krystalicznej, jednakże przy użyciu długo działającej insuliny brak mu elastyczności.

Gdy rozpoczęcie operacji przeciąga się do późna, długotrwała głodówka stwarza zagrożenie dla chorego cukrzycowego. Trzeba więc pamiętać o podaniu przed operacją zarówno węglowodanów, jak i insuliny. Dodawanie insuliny krystalicznej do płynów dożylnych nie jest polecane, gdyż część dawki insuliny ulega adsorpcji na szkle i w rurkach, co utrudnia dawkowanie.

PRÓBY STOSOWANE W MIASTENII:

-1. Elektromiografia. Osłabienie odpowiedzi mięśnia w spoczynku na pojedynczy t dziec. Bodźce powtarzane z wysoką lub niską częstotliwością powodują zmniejszo reakcję mięśnia chorego.

-2. Edrofonium w dawce 2 mg wstrzykuje się dożylnie jeżeli po 30 s nie ma odpowiedzi, podaje się następne 8 mg. W miastenii dochodzi do pełnego, chociaż przemijającego powrotu siły mięśni. U ludzi zdrowych i miasteników prawidłowo leczonych dochodzi do drżeń mięśniowych,, kolki, ślinotoku i biegunki, lecz osłabienie mięśniowe pozostaje nie zmienione.

Mięśnie przednio bocznej ściany brzucha

Inna postać wady, przepuklina sznura pępowinowego, powstaje w następstwie niecałkowitego zaniku jamy zewnątrzzarodkowej. Średnica ubytku w obrębie pierścienia pępkowego nie przekracza 4 cm. W worku przepukliny znajduje się przeważnie jelito cienkie, rzadziej wątroba.

Odmianę tych wad stanowi wrodzony niedorozwój mięśni brzucha. Mięśnie przed- nio-bocznej ściany brzucha powstają z miotomów dolnych piersiowych i górnych lędźwiowych. Wyraźne rozgraniczenie grup mięśniowych widoczne jest u zarodka na początku 8 tygodnia życia płodowego. Rozwój włókien mięśniowych, łącznie ze zmianą kierunku ich przebiegu, doprowadza do powstania mięśni skośnych i poprzecznego. Mięsień prosty rozwija się z 6-7 miotomów piersiowych, po czym zlewa się ze sobą w linii pośrodkowej. W tym samym czasie z wędrujących komórek mezenchy- malnych tworzą się mięśnie gładkie. Czynniki zaburzające rozwój mięśni szkieletowych mogą jednocześnie uszkodzić mięśnie gładkie przewodu pokarmowego i układu moczowego.