1
1
2
2
3
3
4
4
5
5
 
 

Zalety analgezji podpajęczynówkowej

Zalety analgezji podpajęczynówkowej: 1) uniknięcie depresji oddechowej płodu, 2) doskonałe zwiotczenie mięśni dna miednicy, 3) uniknięcie niebezpieczeństwa zachłyśnięcia treścią żołądkową i ryzyka niedotlenienia, zespołu Mendelsona, zapalenia płuc itd., 4) poród przy zachowaniu świadomości rodzącej.

W niewydolności krążenia oraz przy porodzie kleszczowym dla zaoszczędzenia matce wysiłku związanego z .urodzeniem analgezję podpajęczynówkową należy wykonać bezpośrednio po całkowitym rozwarciu szyjki i założeniu kleszczy.

Pobrane i oznaczone wycinki gruczołów

Na te pytania można również uzyskać odpowiedź za pomocą śródoperacyjnego pomiaru gęstości tkanki. Pobrane i oznaczone wycinki gruczołów zanurza się w naczyniu z 20% roztworem mannitolu. Wszystkie skrawki pływają. Stale mieszając roztwór, stopniowo dolewa się do naczynia wody destylowanej. Tkanka zdrowego gruczołu, jako najlżejsza, pływa najdłużej, podczas gdy tkanka zmieniona gruczo- lakowato lub hiperplastyczna, jako bardziej gęsta, tonie wcześniej. Z ilości dodanej wody można wyliczyć gęstość tkanki. W 92 przypadkach na 100 badanych wyniki okazały się zgodne z badaniami mikroskopowymi (27).

Ciąża

Następujące środki mają działanie teratogenne, jeżeli stosowane są w pierwszych miesiącach ciąży: leki cytotoksyczne i kortykosterydy (jeżeli nie są używane jako leczenie substytucyjne). Także inne leki mogą mieć niekorzystny wpływ na płód, np. środki przeciwtarczycowe typu noretisteronu, tetracykliny, streptomycyna, sulfonamidy i salicylany.

Środki anestetyczne podawane we wczesnej ciąży mogą powodować uszkodzenie roz-wijającego się płodu. Parę pytań dotyczących miesiączkowania może wykryć kobiety •obciążone ryzykiem. Jeśli operacja nie jest pilna, lepiej jest ją odłożyć w razie podejrzenia wczesnej ciąży6. Kurara nie powoduje wzmożenia napięcia ciężarnej macicy, podobnie jak analgezja podpajęczynówkowa i zewnątrzoponowa. Należy unikać niedotlenienia i spadku ciśnienia.

Badanie rentgenowskie

Selektywne, wysoce wybiórcze cewnikowanie żył tarczowych górnych i dolnych oraz badanie poziomu PTH w próbkach pobranej krwi. W przypadku powodzenia badanie to pozwala najdokładniej określić położenie gruczolaka przytarczycy (4). Przy równomiernym przeroście wszystkich przytarczyc każda próbka krwi wykaże zwiększoną zawartość parathormonu. Badanie to u dzieci jest bardzo trudne technicznie i dlatego nie wykonywane. Ponadto jest bardzo kosztowne, jego cena w USA wynosi bowiem ponad 700 dolarów.

Zewnętrzny masaż serca

I, Suppl., 808). Zewnętrzny masaż serca wykonuje się w razie potrzeby przez uciskanie środkowego leinka mostka dwoma palcami222.

Wcześniakom nie wolno podawać czystego tlenu przez dłuższy czas. W razie sinicy mogą one otrzymywać 40°/o tlenu, ale tylko przez krótki czas, by zmniejszyć niebezpieczeństwo zwłóknienia zasoczewkowego (Terry, 1899-1946)223.

Metoda fałdowania dna żołądka

Metoda fałdowania dna żołądka według Nissena przedstawia się następująco. Dziecko układa się na plecach z uniesieniem prawej połowy ciała do 20°. Do żołądka wprowadza się stosunkowo gruby dren. Jamę brzuszną otwiera się z cięcia skośnego, równolegle do lewego łuku żebrowego, lub z dostępu przez linię pośrodkową w nadbrzuszu. Wątrobę należy odsunąć w stronę prawą, co niekiedy wymaga przecięcia wiązadła trójkątnego lewego płata wątroby. Po wprowadzeniu palca do szerokiego rozworu uruchamia się dolny odcinek przełyku, chwytając go na lejce drenem Penrose’a. Należy zidentyfikować nerw błędny, aby go nie uszkodzić. Podciągając w tę stronę przełyk i żołądek uwidoczni się włókna mięśniowe prawej odnogi przepony, które należy zbliżyć kilkoma szwami jedwabnymi. Po zwężeniu rozworu zeszywa się jego brzegi poza przełykiem ze ścianą dna żołądka. Następnie kleszczykami chwyta się ścianę dna żołądka po obu stronach przełyku. Przez sfałdowanie ściany żołądka tworzy się ponad przełykiem mankiet, zakładając kilka jedwabnych szwów, łącznie ze ścianą przełyku. W ten sposób umocowuje się przełyk tuż przy

Technika operacji jednoetapowej

Operacja ma na celu: usunięcie pokrywy owodniowej worka przepuklinowego i odprowadzenie trzew w sposób zapewniający dalszy rozwój jamy brzusznej, dokładną inspekcję narządów i korekcję wykrytych wad przewodu pokarmowego, zamknięcie wrót przepukliny i pokrycie ubytku skórą bez napięcia powłoki brzusznej. W razie potrzeby zaleca się wykonanie gastrostomii, a niekiedy i cekostomii w celu zmniejszenia ciśnienia wewnątrz jamy brzusznej.