1
1
2
2
3
3
4
4
5
5
 
 

Leczenie miastenii

Leczenie miastenii lekiem z grupy antycholinesteraz – fizostygminą – opisał po raz pierwszy Remen w r. 193238 oraz M. Walker z Greenwieh w r. 193439. Jest to prawdopodobnie stan, w którym odpowiedź płytki końcowej nerwu ruchowego na acetylocholinę nie powoduje krótko trwającego bloku depolaryzacyjnego, lecz przedłużony blok podwójny i w konsekwencji osłabienie mięśni.

W znieczuleniu ogólnym

W przeciwieństwie do przepuklin pępowinowych stwierdza się znacznie mniej wad towarzyszących. Wytrzewienie wrodzone stanowi niebezpieczeństwo dla życia noworodka i wymaga natychmiastowego leczenia chirurgicznego.

Leczenie. W znieczuleniu ogólnym, po zaintubowaniu dziecka, wprowadza się zgłębnik do żołądka, cewnik do pęcherza moczowego i dren gumowy do odbytnicy. Brzegi skóry należy okrwawić, a sam ubytek poszerzyć o cięcie ku górze i ku dołowi. Krezkę jelita nastrzykuje się 0,25% roztworem ksylokainy. Jelita odświeża się fizjologicznym roztworem NaCl. Po sprawdzeniu drożności przewodu pokarmowego wykonuje się podwójną gastrostomię, wprowadzając drugi cewnik przez dwunastnicę do jelita cienkiego. Zaleca się też wykonanie cekostomii z usunięciem wyrostka robaczkowego, po czym należy stopniowo wprowadzić trzewa do jamy brzusznej. Gastrostomia i celcostomia umożliwiają wykonanie warstwowej plastyki ubytku powłok przez zmniejszenie ciśnienia w jamie brzusznej. W razie trudności zamknięcia należy rozważyć wykonanie plastyki jednym ze sposobów podanych w leczeniu przepukliny pępowinowej. Wielu chirurgów korzysta w tych przypadkach z metody Schustera, wytworzenia worka sylastilcowego.

Dziecko wychodzące ze stanu zamartwicy

Dziecko wychodzące ze stanu zamartwicy wykonuje kilka płytkich oddechów, które ustępują miejsca serii przedłużonych wdechów. W końcu dochodzi do rytmicznego cyklu wdechów i wydechów. Oddychanie okresowe nie oznacza złego rokowania u noworodków, a należy do reguły u wcześniaków.

Rozpoznanie zamartwicy płodu w czasie porodu, ustalone przez pomiar pH krwi płodu207, jest wskazaniem do podania tlenu matce. Jeśli istnieje podejrzenie złej czynności łożyska lub obniżenie jego rezerw, np. jeśli czynność serca płodu zwalnia się o 10/min podczas trwania bólu, wówczas nie należy wykonywać żadnej analgezji mogącej obniżyć prężność tlenu we krwi matki (np. mieszanie podtlenku azotu z powietrzem). Również w czasie przedłużającego się porodu i w zatruciach ciążowych należy zapewnić maksymalną prężność tlenu we krwi matki.

Warstwa somatyczna fałdu dogłowowego

postępowania Lego procesu boczne ściany okalające zarodek fałdują się i tworzą ścianę brzuszną. W tym okrężnym fałdowaniu tarczy zarodka wyróżnia się fałdy: dogłowowy, ogonowy i boczne.

Warstwa somatyczna fałdu dogłowowego tworzy ścianę klatki piersiowej i zawiązek przepony, warstwa trzewna – zawiązek serca i dużych naczyń krwionośnych. Od przodu zamyka ona prajelito.

Technika operacji

Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym, w narkozie dotchawiczej. Pole operacyjne musi być dokładnie umyte od nadbrzusza aż po krocze i połowę bliższą uda – obustronnie. Zasadą jednak jest wykonywanie operacji tylko po jednej stronie, tj. po tej, po której stwierdzono objawy przepukliny. Zapobiegawcze wykonywanie operacji po stronie przeciwnej jest niepotrzebne.

Morfina

-1- 1,5 godziny od wstrzyknięcia, zarówno u matki, jak u płodu {depresja oddechowa). Opisano przyrząd do samodzielnego stosowania przez rodzącą w dawkach frakcjonowanych63. Podawana doustnie może wywoływać wymioty. Dawki dodatkowe stosuje się w razie potrzeby, np. co 2-3 godziny. Maksymalna’ dawka dopuszczalna do użycia przez samodzielnie pracującą położną w przebiegu jakiegokolwiek porodu wynosi 200 mg (przepis C.M.B.”). Leki działające antagonistycznie odwracają około 80% efektu depresyjnego w stosunku do oddychania64, lecz zastosowanie mieszanek petydyna-antagoni- sta nie przyniosło żadnych korzyści66.

Talasemia

Talasemia. Można tu przenieść rozważania dotyczące niedokrwistości sierpowatej.. Chorzy mogą nie mieć hemoglobiny A i dochodzi do sierpowatości przy wysokim stężeniu HbS. Chory na homozygotyczną beta-talasemię (niedokrwistość Cooleya, niedokrwistość śródziemnomorska lub choroba T) mają znaczne ilości hemoglobiny płodowej w krwinkach czerwonych. Ciągła hemoliza prowadzi do niedokrwistości, co wymaga przetaczania krwi. Heteiozygolyczna beta-talasemia ma inny charakter, wymagane jest więc dokładne postępowanie diagnostyczne. Talasemia HbC ma względnie łagodny przebieg, natomiast talasemia HbS stwarza poważne problemy. Talasemia HbS łączy się z ciężką niedokrwistością.