1
1
2
2
3
3
4
4
5
5
 
 

U chorych przewodnionych,

W warunkach klinicznych leczenie przełomu nadciśnieniowego można rozpo-cząć od tych samych leków, które są stosowane w warunkach ambulatoryjnych, lub też stosować inne silnie działające leki hipotensyjne. Najczęściej stosuje się nitroglicerynę, nifedypinę lub nitroprusydelc sodu w ciągłym wlewie dożylnym, diazoksyd (w postaci „pulsów” dożylnych) lub hydralazynę (6,25-12,5 mg z.v. w ciągu 10 min).

Leczenie farmakologiczne

Leczenie farmakologiczne polega na podawaniu małych dawek kwasu acetylosalicylowego (50-150 mg/24 h) oraz stosowaniu metyldopy (250-2000 mg/24 h), wybiórczych leków (3-adrenolitycznych (atenolol, do 100 mg/24 h, metoprolol do 200 mg/24 h, acebutolol do 400 mg/24 h), dihydralazyny (20-50 mg 2 x dziennie) lub werapamilu (40-120 mg/24 h). U takich chorych nie należy stosować rezerpiny, diltiazemu i antagonistów wapnia, pochodnych dihydropirydyny (nife- dypina, nizoldypina, nitrendypina, felodypina itd.), diuretyków i inhibitorów konwertazy angiotensyny I.

Gdy przebieg choroby jest ciężki

– 6 mg/24 h. Glikokortykosteroidy podaje się na ogół w dawkach podzielonych co – 6- 8 h. Ostatnio pojawiają się zalecenia podawania steroidów w 1-2 dawkach dobowych.

Gdy przebieg choroby jest ciężki i występują nasilone objawy zapalenia serca, leczenie glikokortykosteroidami można rozpocząć od większych niż podane dawek. Po ustąpieniu ostrych objawów klinicznych, zwykle po upływie 10-14 dni leczenia, należy stopniowo, o 5-10 mg co 3-4 dni lub o 2,5 mg co 1-2 dni, zmniejszać dobową dawkę leku. Po osiągnięciu połowy wyjściowej dawki dobowej można dołączyć do leczenia kwas acetylosalicylowy w dawce 3-4 g/24 h. Jak wspomniano wcześniej, należy w toku leczenia hormonami chorych z niewydolnością serca ograniczać spożycie soli kuchennej, zastosować lub zwiększyć dotychczasowe dawki leków moczopędnych oraz szybko uzupełniać łatwo powstające niedobory jonów potasowych. Przed rozpoczęciem leczenia hormonami kory nadnerczy powinno się przeprowadzić sanację jamy ustnej oraz wyleczyć inne ogniska zakażenia.

LECZENIE NADCIŚNIENIA TĘTNICZEGO W STARSZYM WIEKU

Wskazania do leczenia farmakologicznego u chorych powyżej 60 rż. przed-stawiono w rozdz. 5.2. Należy pamiętać o nierzadko występującej dysproporcji między wiekiem kalendarzowym a biologicznym chorego. Im bardziej zaawan-sowane są zmiany miażdżycowe naczyń, tym ostrożniejsze musi być leczenie hipotensyjne.

Zasady postępowania niefarmakologicznego w leczeniu nadciśnienia tętniczego u osób w wieku podeszłym są podobne do postępowania u osób młodych (ograniczenia energetyczne pokarmów u osób otyłych, zwalczanie nikotynizmu, ograniczenie spożycia alkoholu, zwiększenie aktywności fizycznej, dostateczna podaż w diecie soli wapnia, magnezu i potasu, umiarkowane ograniczenie podaży sodu). Należy jednak pamiętać o częstszym występowaniu u chorych w podeszłym wieku hipoaldosteronizmu hiporeninowego i upośledzonego zatrzymywania Na + . Przy leczeniu farmakologicznym należy przestrzegać następujących zasad:

LECZENIE PRZECIWZAPALNE – SALICYLANY I GLIKOKORTYKOSTEROIDY

Równocześnie lub w kilka dni po zastosowaniu leczenia przeciwbakteryjnego rozpoczyna się nieswoiste leczenie przeciwzapalne. Po latach dużych kontrowersji wiadomo, że stosowane przeciwzapalnie salicylany i glikokortykosteroidy nie mają udokumentowanego wpływu na późne „sercowe” następstwa ostrego rzutu choroby reumatycznej, czyli na zejście procesu zapalnego serca. Są one jednak bardzo wartościowymi lekami objawowymi. Głównymi zaletami leków przeciw-zapalnych jest ich szybki i pozytywny wpływ na ostre i toksyczne objawy choroby oraz na samopoczucie chorego. Ponadto przeciwdziałają one wtórnej niedokrwistości i zwiększają łaknienie. Należy jednak podkreślić, że w przypadkach rzutu choroby reumatycznej z ciężkim zapaleniem serca i niewydolnością krążenia wcześnie rozpoczęte leczenie przeciwzapalne, a zwłaszcza glikokortykosteroidami, nierzadko decyduje o dalszym przebiegu choroby, a nawet o życiu chorego.

Dobór leków przeciwnadciśnieniowych

Podobnie jak u chorych na nadciśnienie tętnicze i ze sprawną czynnością wy- dalniczą nerek, tak i u chorych z nadciśnieniem nerkowopochodnym leczenie na-leży rozpocząć od metod niefannakologicznych, tzn.: ograniczenia podaży chlor-ku sodowego do 80-90 mmol/24 h, zwalczania otyłości, palenia tytoniu, naduży-wania alkoholu, hiperlipemii, hiperglikemii, hiperurykemii i niedoboru elektrolitów (magnezu, potasu) oraz zalecanie umiarkowanych ćwiczeń izotonicznych.

Hiperkalemia

Hiperkalemia, nadwrażliwość na lek, obustronne zwężenie tętnic nerkowych W tabeli 5.1 przedstawiono czynniki wpływające na wybór pierwszego leku przeciwnadciśnieniowego, zaś w tabeli 5.2 choroby towarzyszące nadciśnieniu tętniczemu, wpływające na wybór leków hipotensyjnych.

Choroby miąższu nerkowego bez (lub z) niewydolnością wydalniczą nerek CAI, CA CEI – inhibitory enzymu konwertującego, D – leki moczopędne, CA – antagoniści wapnia, BB – leki P-adrenolityczne.