1
1
2
2
3
3
4
4
5
5
 
 

UWAGI OGÓLNE O DOBORZE LEKÓW PRZECIWNADCIŚNIENIOWYCH

O doborze i dawce leków przeciwnadciśnieniowych (hipotensyjnych) decydują następujące czynniki: – 1) mechanizm działania leku,

– 2) etiologia nadciśnienia tętniczego,

– 3) postać kliniczna, czyli stopień ciężkości nadciśnienia tętniczego,

– 4) rodzaj i stopień zaawansowania powikłań naczyniowych i narządowych,

Zmniejszają stężenie propranololu we krwi

Zmniejszają klirens wątrobowy leków P-adrenolitycznych, przez co zwiększają aktywność tych ostatnich Może być przyczyną gwałtownego spadku ciśnienia tętniczego u chorych z podaortalnym przerostowym zwężeniem leczonych werapamilem

Antagoniści wapnia, szczególnie werapamil, zmniejszają stężenie digoksyny hipokalcemia indukowana diuretykami zwiększa arytmogenne działanie digoksyny

Całkowita dawka t-PA

Całkowita dawka t-PA 100 mg. Jednocześnie należy rozpocząć podawanie heparyny i.v. 5000 j.m. w bolusie, a następnie 1000 j.m./h.

Badania GUSTO wykazały za pomocą angiografii przywrócenie drożności w naczyniach wieńcowych w grupie t-PA u 54% leczonych chorych, w grupie SK – u ok. 40% chorych.

Badania te dowodzą, że leczenie fibrynolityczne jest terapią skuteczną, a jednocześnie bezpieczną, jeśli przestrzega się przyjętych przeciwwskazań (tab. 4.4). Czynne, zagrażające krwawienie (czynna choroba wrzodowa, skaza itp.) Stan po udarze, stan po reanimacji

Hipoaldosteronizm hipo- reninowy

Hipoaldosteronizm hipo- reninowy, szczególnie u chorych z nefropatią cukrzycową, schyłkowa nie-wydolność nerek u chorych niedializowanych, dychawica oskrzelowa, obrzęk Quinckego

Ciężka niewydolność le- wokomorowa (werapamil) blok A-V, II i 111°, zespól chorej zatoki (werapamil, diltiazem), zespół WPW (werapamil), ostry zawał serca z niewydolnością le- wokomorową (diltiazem), nadwrażliwość na lek

W razie nadmiernego odwodnienia w czasie dializoterapii

W razie nadmiernego odwodnienia w czasie dializoterapii u niektórych chorych może się rozwinąć tzw. nadciśnienie hipowolemiczne, spowodowane nadmierną aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron. U tych chorych samo wyró-wnanie zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej powoduje normalizację lub znaczny spadek ciśnienia tętniczego.

U chorych dializowanych

U chorych dializowanych samo ograniczenie Na+ w diecie, stosowanie od-powiedniego stężenia Na+ w płynie dializacyjnym oraz ultrafiltracji w czasie dializy umożliwiają normalizację ciśnienia tętniczego lub jego spadek do wartości nie grożących powikłaniami naczyniowymi u prawie 75% chorych. U pozostałych chorych zachodzi potrzeba dodatkowego farmakologicznego leczenia przeciwnadciśnieniowego, np. przy użyciu leku adrenolitycznego (propranolol, pindolol lub metyldopa). W razie jego nieskuteczności należy dodać dihydralazynę lub prazo- synę. Przy kolejnym braku skutku dodaje się klonidynę, nifedypinę lub guanetydy- nę. Gdy i tym razem nie uzyska się działania przeciwnadciśnieniowego, należy zdecydować się na stosowanie propranololu z metyldopą i minoksydylem lub z guanetydyną.

Leczenie chirurgiczne ma na celu uwolnienie przełyku

Leczenie chirurgiczne. Leczenie chirurgiczne ma na celu uwolnienie przełyku, sprowadzenie wpustu żołądka do jamy brzusznej, zwężenie i wzmocnienie rozworu przełykowego przepony z odtworzeniem mechanizmu zaciskającego oraz odtworzenie kąta przełykowo-żołądkowego (Hisa) w celu zapobieżenia wstecznym odpływom żołądkowo-przełykowym.