1
1
2
2
3
3
4
4
5
5
 
 

Uwzględniając obraz kliniczny

Uwzględniając obraz kliniczny wyróżnia się postać łagodną (ciśnienie roz-kurczowe wyższe od 12,7 kPa = 95 mm Hg i równe lub mniejsze od 14 kPa = 105 mm Hg), umiarkowaną (ciśnienie rozkurczowe wyższe od 14 kPa, lecz mniejsze od 15,4 kPa =115 mm Hg) i ciężką (ciśnienie rozkurczowe powyżej 15,4 kPa = 115 mm Hg) nadciśnienia tętniczego. Podane kryteria, różnicujące poszczególne postacie kliniczne nadciśnienia, mają charakter arbitralny i nie są powszechnie uznawane. W opinii autora stanowią one dobrą podstawę kwalifikacyjną do terapii farmakologicznej. Należy dodać, że brak jest ścisłej współzależności między stadiami a postaciami klinicznymi nadciśnienia. Dlatego też zachodzi potrzeba oddzielnego określenia stopnia uszkodzenia poszczególnych narządów, jako następstwa nadciśnienia tętniczego, oraz postaci klinicznych.

Encefalopatia

Encefalopatia nadciśnieniowa manifestuje się bólami głowy, nudnościami, wymiotami, czasami sztywnością karku, zaburzeniami widzenia pochodzenia siatkówkowego lub korowego, apatią, sennością oraz zaburzeniami neurologicz-nymi (parestezje, przelotne objawy porażenia mięśni, drgawki).

Wskazania do doraźnego leczenia przeciwnadciśnieniowego mogą mieć charakter naglący lub pilny. Wskazaniami naglącymi (wymagającymi interwencji leczniczej w ciągu minut) są encefalopatia nadciśnieniowa, krwotok śródczaszkowy, obrzęk płuc, zawał serca, tętniak rozwarstwiający aorty, stan rzucawkowy u ciężarnych, zaś wskazaniami pilnymi – pozostałe postacie ciężkiego nadciśnienia wymienione w tab. 5.4. Te ostatnie wymagają interwencji farmakologicznej w ciągu 30 min do kilku godzin.

Nadciśnienie tętnicze ciążowe

Nadciśnienie tętnicze ciążowe przebiegające bez białkomoczu ma charakter przejściowy (występuje w 3 trymestrze ciąży i wygasa samoistnie po rozwiązaniu ciąży) i zwykle nie ma wpływu ani na przebieg ciąży, ani na rozwój płodu. Wymaga ono jedynie leczenia niefarmakologicznego (p. wyżej).

Kobiety w ciąży z objawami pierwotnego lub wtórnego zatrucia ciążowego wymagają leczenia spoczynkowego (leżenie na lewym boku), dietetycznego (nie należy stosować diety mało- lub bezsolnej ze względu na możliwość pogłębienia hipoperfuzji łożyska) i farmakologicznego.

Badania z ostatnich lat wykazały

Badania z ostatnich lat wykazały korzystne działanie antagonistów wapnia w tych stanach. Grupa badaczy duńskich (DAVIT II) stwierdziła zmniejszenie śmiertelności i większych incydentów wieńcowych po zastosowaniu wera- pamilu.

Wieloośrodkowe badania dotyczące diltiazemu (Boden i wsp. – MOPIT) wykazały korzystny wpływ tego leku na przebieg kliniczny u chorych z pierwszym niepełnościennym zawałem. Nie obserwowano tych korzyści u chorych z zawałami pełnościennymi i wielokrotnymi.

W przewlekłej terapii przeciwnadciśnieniowej

W przewlekłej terapii przeciwnadciśnieniowej istotny wpływ na wybór stosowa-nego leku ma tolerancja leku przez chorego. W tym zakresie istnieją znaczne różnice pomiędzy poszczególnymi chorymi, uwarunkowane być może genetycz-nymi różnicami biotransformacji i biodegradacji leków przeciwnadciśnieniowych.

Wiek, jako czynnik wpływający na wybór i dawkowanie leków hipotensyjnych, omówiono w rozdz. 5.6. – 5.5. ZALEŻNOŚĆ RODZAJU DŁUGOTRWAŁEGO LECZENIA FARMAKOLOGICZNEGO OD STOPNIA CIĘŻKOŚCI ISTNIEJĄCEGO NADCIŚNIENIA TĘTNICZEGO

Znajomość mechanizmu działania poszczególnych leków hipotensyjnych

Znajomość mechanizmu działania poszczególnych leków hipotensyjnych po-zwala uzyskać maksymalny skutek leczniczy przy jednocześnie najmniejszym obciążeniu chorego. Przy doborze leków hipotensyjnych należy pamiętać o na-stępujących zasadach:

– 1. Do stosowania jednego leku nadają się tylko leki moczopędne, leki blokujące zakończenia P-adrenergiczne, antagoniści wapnia oraz inhibitory konwertazy angiotensyny I.

Schemat podawania t-PA

Jakie są wyniki porównawcze terapii prowadzonej za pomocą tych 2 bardzo cenionych leków? Na to pytanie dają odpowiedź dwa największe międzynarodowe (wieloośrodkowe) badania: ISIS-3 (1991 r.) i GUSTO (1993 r.). Według badań ISIS-3 śmiertelność 35-dniowa przy zastosowaniu obydwu preparatów (SK i t-PA) była zbliżona i wynosiła ok. 10%. W grupie leczonej t-PA częstsze były powikłania krwotoczne. Badania GUSTO wykazały nieco korzystniejsze wyniki w grupie chorych leczonych t-PA, a mianowicie dalsze zmniejszenie śmiertelności wskaźnik śmiertelności w grupie SK – 7,3%, w grupie t-PA – 6,3% (p = 0,001).