1
1
2
2
3
3
4
4
5
5
 
 

Hydralazyna

Podane razem z antagonistami wapnia mogą potęgować ujemne działanie chronotropowe i dromotropowe tych leków Potęguje ujemne działanie inotropowe leków P-adrenergicz- nych

Nasilają działanie zatrzymujące potas spironolaktonów, amy- lorydu i triamterenu, zmniejszają hipokaliemiczne działanie diuretyków tiazydowych, tiazydopodobnych i pętlowych. Może być przyczyną zmniejszenia stężenia leków P-adrenolitycznych we krwi.

W toku leczenia dużymi dawkami

W toku leczenia dużymi dawkami salicylanów mogą wystąpić objawy toksycz-ne. Do najpoważniejszych należą obfite wymioty, metaboliczna kwasica z charakterystycznym oddechem Kussmaula, tężyczka spowodowana hiperwentylacją, halucynacje i śpiączka. Hamujący wpływ salicylanów na syntezę protrombiny może stać się przyczyną wynaczynień w skórze i krwotoków z nosa, a nawet z przewodu pokarmowego. Zaburzeniom krzepliwości zapobiega codzienne doustne lub domięśniowe podanie witaminy K.

U chorych z przełomem nadciśnieniowym

U chorych z przełomem nadciśnieniowym średnie ciśnienie tętnicze należy obniżyć o ok. 20% lub do dolnego progu autoregulacji ukrwienia mózgu, który określa najniższe ciśnienie tętnicze, przy którym nie dochodzi jeszcze do niedo-krwienia mózgu. Obniżenie ciśnienia tętniczego poniżej tego progu manifestuje się ziewaniem, nudnościami i hiperwentylacją z hipokapnią. Uważa się, że obniżenie średniego ciśnienia tętniczego (MAP) do 16 kPa (120 mm Hg) jest zupełnie bezpieczne i zapewnia dostateczne ukrwienie mózgu również u chorych z długo-trwałym nadciśnieniem tętniczym, u których próg autoregulacji ukrwienia o.u.n. jest podwyższony.

POSTĘPOWANIE LECZNICZE U CHORYCH PO ŚWIEŻYMI ZAWALE SERCA

Okres pozawałowy, wkrótce po zakończonej trombolizie, w zależności od przebie-gu klinicznego wymaga decyzji co do dalszego postępowania leczniczego. Utrzy-mujące się bądź nawracające bóle wymagają kontroli koronarograflcznej i ewen-tualnie interwencji inwazyjnej (PTCA, CABG). Jeżeli pozawałowy przebieg jest bezbólowy, potrzebna jest ocena kontrolna przed wypisaniem chorego ze szpitala, mogą bowiem wystąpić nawracające epizody niemego niedokrwienia. Stany niemego niedokrwienia mogą być wykazane za pomocą: 24-godzinnej rejestracji EKG, testu wysiłkowego, scyntygrafii izotopowej oraz echokardiografii wysił-kowej. Powyższe metody pozwalają wykazać rozmaitość form i czas trwania stanów niedokrwienia, które mogą być przyczyną ponownego ostrego zawału serca lub nagłego zgonu poza szpitalem. Epizody niemego niedokrwienia stanowią ważny wskaźnik wspomnianych zagrożeń, jednak czasami są trudno wykrywalne, a zatem nie pozwalają na skuteczną interwencję bądź prewencję. Uważa się, że ok. 40% pacjentów po przebytym zawale ma nawracające epizody niemego niedokrwienia.

Leki P-adrenolityczne

Leki P-adrenolityczne. Z badań P. Helda (Am. J. Cardiol., 1993), opartych na metaanalizie 44 randomizowanych prób na temat blokady P-adrenolitycznej w ostrym zawale serca, wynika współczesne stanowisko w tej sprawie. Na podstawie tych badań, a także raportu TIMI II przyjęto międzynarodowy konsensus, według którego leki P-adrenolityczne (bez wewnętrznego działania sympatykomimetycznego) stanowią skuteczny lek w długoplanowym postępowaniu pozawałowym blokada P-adrenolityczna może być korzystna zarówno w fazie ostrej, jak i w długotrwałej terapii po zawale.

Dawkowanie antagonistów wapnia

Dawkowanie antagonistów wapnia u chorych z niewydolnością nerek jest takie same, jak u osób ze zdrowymi nerkami.

Inhibitory konwertazy angiotensyny I są szeroko stosowane u chorych na nerki nie wykazujących retencji związków azotowych. U chorych z upośledzoną czynnością wydalniczą nerek zachodzi konieczność ciągłego monitorowania lcale- mii. Stosowanie tej grupy leków przeciwnadciśnieniowych wymaga intensywnego monitorowania kreatyninemii, kalemii i proteinurii, zwłaszcza w pierwszych 3 tygodniach stosowania, ze względu na możliwość wystąpienia ostrej niewydolności nerek (szczególnie u chorych równocześnie leczonych diuretykami lub wykazujących zwężenie tętnic nerkowych).

Najczęściej stosowanymi lekami ß-adrenolitycznymi są

Należy zaznaczyć, że do tego rodzaju leczenia kwalifikują się chorzy z niewielką i umiarkowaną dysfunkcją komory lewej. Chorzy z przeciwwskazaniami do ß-blokady (stany spastyczne oskrzeli, zaawansowana niewydolność serca – mała EF, blok przewodzenia przedsionkowo-komorowego) nie mogą być kwalifikowani do tej terapii.

Najczęściej stosowanymi lekami ß-adrenolitycznymi w ostrej fazie zawału są: propranolol, metoprolol i atenolol.