Medycyna

Choroby płuc

Choroby płuc. W chorobach klatki piersiowej zaburzenia czynnościowe mogą wystąpić w zakresie: 1) transportu gazów 2) mieszania gazów 3) dystrybucji krwi 4) miejscowej dystrybucji gazów.

-1. OSTRE. Lepiej jest unikać środków wziewnych, a jeżeli trzeba ich użyć, to najkorzystniejsze są halotan lub podtlenek azotu i tlen. Należy podawać antybiotyki dla zapobiegania pooperacyjnym powikłaniom płucnym.

RODZĄCE Z „WYSOKIM RYZYKIEM”

-2. RODZĄCE ,,NORMALNE ‚. Prawdopodobnie nie wymagające anestezji. Celem pc stępowania jest zapewnienie lekko strawnej diety, z wyłączeniem dużych kawałkó’ mięsa lub jarzyn o dużej zawartości włókien. Nie podaje się potraw smażonych, a takż ogranicza podaż mleka. Dozwolone są potrawy przecierane. Płyny nie powinny zawiera więcej niż 5%> cukru, gdyż wyższe stężenia opóźniają opróżnianie się żołądka. Nif wielkie posiłki co 3 godziny są korzystniejsze niż posiłki obfite. W celu zmniejszeni kwaśności treści żołądkowej należy podawać co 2 godziny preparaty zobojętniając, jak wodorotlenek glinu (Aludrox) lub koloidowy roztwór trójkrzemianu magnez (15 ml)147.

Wahania prężności

W przebiegu porodu glikoliza beztlenowa może pomóc w przeżyciu noworodka, gdyż w razie wystąpienia niewydolności oddechowej źródłem energii może być glikogen.

Wahania prężności dwutlenku węgla we krwi matki bywają przyczyną niewydolności oddechowej noworodka, zwłaszcza przedwcześnie urodzonego. PaCO,. matki może obniżyć się w wyniku hiperwentylacji pod koniec pierwszego okresu, natomiast w drugim okresie może wzrosnąć z powodu wstrzymywania oddechu201. Hiperwentylacja w czasie anestezji może mieć niekorzystny wpływ na płód202, jakkolwiek nie potwierdzają tego badania gazometryczne krwi203 (p. str. 420). Niedotlenienie płodu nie pobudza oddychania, prawdopodobnie z powodu braku odruchu z kłębków tętnicy szyjnej i aorty płodu i noworodka. Tak więc hipoksja nie powoduje zapoczątkowania oddychania.

OPIEKA POOPERACYJNA

W badaniu porównującym trzy metody anestezji – eter dwuetylowy, d-tubokuraryna i analgezja zewnątrzoponowa (wszystkie wspomagane podawaniem podtlenku azotu i tlenu), które zastosowano w grupach chorych z maksymalnym przepływem wydechowym poniżej 75 l/min, nie stwierdzono istotnych różnic w stanie chorych w okresie pooperacyjnym125.

OPIEKA POOPERACYJNA. Może zajść potrzeba podawania tlenu lub pobudzenia wentylacji: 1) chemicznie, przez użycie 10 ml niketamidu dobrze rozcieńczonego, co 30 min lub w ciągłym wlewie, albo dwuchlorofenamidu (Daranide) po 50 mg co 4 godziny jest to także inhibitor anhydrazy węglanowej 2) mechanicznie, przez stosowanie IPPV, ewentualnie przez tracheostomię. (Patrz także: Tarhan S. i in., The Risks of Anaesthesia and Surgery in Patients with Chronic Bronchitis and Chronic Obstructive Pulmonary Disease, Surgery, 1973, 74, 720).

Pacjent z bezobjawowym cukromoczem

-1. Pacjent z bezobjawowym cukromoczem. Wykrycie cukru przy rutynowym badan moczu oznacza jedynie, że poziom glukozy we krwi przekroczył próg nerkowy. Nale: oznaczyć poziom cukru we krwi. Wartości przekraczające 200 mg% (niezależnie < czasu wystąpienia) decydują o rozpoznaniu cukrzycy. Poziom cukru na czczo nie p winien przekraczać 100 mg°/o u ludzi poniżej 45 lat lub 140 mg°/o u pacjentów starszyc Poziom cukru we krwi w IV2-2 godzin po posiłku nie powinien przekraczać 130 mg u ludzi poniżej 50 roku życia.

Krew chorego

Gdzie jest to możliwe, anestezję powinno się zastępować analgezją przewodową. N wolno jednak używać opasek uciskowych, co wyklucza możliwość zastosowania doż? nej analgezji odcinkowej. Anestezja powinna zapewniać podaż przynajmniej 30% tle- oraz być poprzedzona wstępnym natlenianiem. Dobre wyniki daje anestezja halotane z tlenem. W czasie zabiegu należy utrzymywać prawidłową temperaturę ciała, nawc nienie i diurezę. Wskazane może być podawanie dekstranu, mannitolu i furosemi oraz ciepłe okrycie chorego. Napad sierpowatości może wydarzyć się w czasie pozori

NACIĘCIE KROCZA

Do głębokiego wstrzyknięcia potrzebna jest igła o długości 12 cm. Analgezja nasię- owa musi objąć tylną część pochwy, łącznie z mięśniami dźwigaczami odbytu i krojem. Wstrzyknięcie wykonuje się wzdłuż tylnej krawędzi obu warg, w poprzek wędzi- 3łka i pomiędzy ścianą pochwy a odbytnicą. Droga przezpochwowa jest lepsza niż rzezkroczowa, gdy chodzi o blokadę nerwów sromowych187. Dla ułatwienia opisano wa rodzaje prowadnicy138’139. Gdy część przodująca znajduje się nisko, polecana jest roga przezkroczowa. Pośrodku odległości między odbytem a każdym z guzków kulkowych wykonuje się bąble śródskórne. Igła jest kierowana przez palec lewej ręki lajdującej się w pochwie w celu blokady nerwu w miejscu, jego wejścia do kanału ‚omowego w sąsiedztwie kolca kulszowego lub w miejscu, gdzie jego dwie gałązki – ?rw sromowy i nerw grzbietowy łechtaczki – opuszczają kanał. Część roztworu na~ ży wstrzyknąć ku tyłowi od guzowatości kości kulszowej w celu wyłączenia kroczo- ej gałązki nerwu skórnego tylnego uda. Z tego samego bąbla śródskórnego należy kierować igłę podskórnie ku przodowi – w kierunku spojenia łonowego – w celu blokowania nerwu biodrowo-pachwinowego, i wreszcie z tego samego wkłucia nieco iztworu wstrzykuje się w kierunku zwieracza odbytu dla wzmocnienia blokady nerwu Jbytniczego dolnego. Łączna objętość roztworu wynosi 20-35 mł.