Medycyna

W celu uzyskania pełnej skuteczności

W celu uzyskania pełnej skuteczności i dobrej kontroli wskazane jest monitoro-wanie parametrów hemodynamicznych – pomiar średniego ciśnienia w tętnicy płucnej lub ciśnienia zaklinowanego w naczyniach włosowatych płucnych. Wielu autorów podkreśla, że wystarczająca jest kontrola ciśnienia tętniczego i tętna metodą bezkrwawą, ponieważ istnieje zależność liniowa przyrostu częstości tętna od zmniejszenia objętości minutowej. Jeśli przy wlewie nitrogliceryny ciśnienie tętnicze spadnie poniżej 30% wartości wyjściowej lub wystąpi tachykardia powyżej 30% wartości sprzed leczenia, to należy wlew wyraźnie zmniejszyć lub przerwać. Należy to również uczynić, jeśli ciśnienie zaklinowania w naczyniach włosowatych płuc spadnie poniżej 2 kPa (15 mm Hg).

LECZENIE NADCIŚNIENIA TĘTNICZEGO W PRZEBIEGU NIEKTÓRYCH ENDOKRYNOPATII

Nadciśnienie tętnicze może występować w nadczynności i niedoczynności gruczo-łu tarczowego, nadczynności gruczołów przytarczycznych, w akromegalii oraz w chorobach rdzenia {pheochromocytoma) i kory nadnerczy (hiperkortyzolizm, hiperaldosteronizm). We wszystkich wymienionych chorobach leczeniem z wybo-ru jest leczenie przyczynowe. Kilka uwag należy jednak poświęcić leczeniu farmakologicznemu nadciśnienia spowodowanego guzem chromochłonnym, nadmiernym wydzielaniem kortyzolu lub aldosteronu.

Rodzaj leczenia

Lek P-adrenolityczny lub lek moczopędny lub antagonista wapnia lub inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę

Lek moczopędny tiazydowy, tiazydopochodny lub pętlowy plus lek P-adrenolityczny lub antagonista wapnia lub inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę lub lek cij-adrenergiczny lub antagonista wapnia plus lek p-adrenolityczny lub inhibitor enzymu konwertują-cego angiotensynę

U CHORYCH Z CHOROBAMI MIĄŻSZU NERKOWEGO

U większości chorych z chorobami miąższu nerkowego nadciśnienie jest następst-wem zarówno nadmiernej retencji Na+, jak i zwiększonego oporu tętniczek przedwłosowatych. U niektórych z tych chorych nadmierne zwężenie naczyń zależy od krążącego układu renina-angiotensyna (RA) lub lokalnych parakrynnie lub autokrynnie działających układów RA, u innych natomiast jest spowodowane aktywacją układu adrenergicznego, wzmożonym wydzielaniem endoteliny i trom- boksanów, lub też zmniejszeniem biosyntezy rozkurczowo działających prosta- glandyn, kinin lub tlenku azotu (śródbłonkowego czynnika rozkurczającego

U chorych przewodnionych,

W warunkach klinicznych leczenie przełomu nadciśnieniowego można rozpo-cząć od tych samych leków, które są stosowane w warunkach ambulatoryjnych, lub też stosować inne silnie działające leki hipotensyjne. Najczęściej stosuje się nitroglicerynę, nifedypinę lub nitroprusydelc sodu w ciągłym wlewie dożylnym, diazoksyd (w postaci „pulsów” dożylnych) lub hydralazynę (6,25-12,5 mg z.v. w ciągu 10 min).

Leczenie farmakologiczne

Leczenie farmakologiczne polega na podawaniu małych dawek kwasu acetylosalicylowego (50-150 mg/24 h) oraz stosowaniu metyldopy (250-2000 mg/24 h), wybiórczych leków (3-adrenolitycznych (atenolol, do 100 mg/24 h, metoprolol do 200 mg/24 h, acebutolol do 400 mg/24 h), dihydralazyny (20-50 mg 2 x dziennie) lub werapamilu (40-120 mg/24 h). U takich chorych nie należy stosować rezerpiny, diltiazemu i antagonistów wapnia, pochodnych dihydropirydyny (nife- dypina, nizoldypina, nitrendypina, felodypina itd.), diuretyków i inhibitorów konwertazy angiotensyny I.

Gdy przebieg choroby jest ciężki

– 6 mg/24 h. Glikokortykosteroidy podaje się na ogół w dawkach podzielonych co – 6- 8 h. Ostatnio pojawiają się zalecenia podawania steroidów w 1-2 dawkach dobowych.

Gdy przebieg choroby jest ciężki i występują nasilone objawy zapalenia serca, leczenie glikokortykosteroidami można rozpocząć od większych niż podane dawek. Po ustąpieniu ostrych objawów klinicznych, zwykle po upływie 10-14 dni leczenia, należy stopniowo, o 5-10 mg co 3-4 dni lub o 2,5 mg co 1-2 dni, zmniejszać dobową dawkę leku. Po osiągnięciu połowy wyjściowej dawki dobowej można dołączyć do leczenia kwas acetylosalicylowy w dawce 3-4 g/24 h. Jak wspomniano wcześniej, należy w toku leczenia hormonami chorych z niewydolnością serca ograniczać spożycie soli kuchennej, zastosować lub zwiększyć dotychczasowe dawki leków moczopędnych oraz szybko uzupełniać łatwo powstające niedobory jonów potasowych. Przed rozpoczęciem leczenia hormonami kory nadnerczy powinno się przeprowadzić sanację jamy ustnej oraz wyleczyć inne ogniska zakażenia.