Leczenie napadu rzucawkowego

Leki te można wielokrotnie powtarzać w odstępach 20-40 min. Równocześnie poleca się domięśniowe podanie siarczanu magnezu (2-3 g) w celu zapobiegania wystąpieniu rzucawki lub alternatywnie 5-10 mg diazepamu względnie odpowiedniej dawki fenytoiny. U kobiet w ciąży opornych na hipoten- syjne leczenie dihydralazyną lub urapidylem można podać diazoksyd (Hyperstat, małe kolejne dawki po 30 mg), labetalol (50 mg dożylnie) lub antagonistów wapnia (działanie tych ostatnich wzmaga działanie jonów magnezu!!). U kobiet w ciąży z zagrażającą rzucawką lub z napadem rzucawkowym nie wolno stosować nitroprusydku sodowego! Intensywne leczenie hipotensyjne należy prowadzić do chwili rozwiązania ciąży najlepiej cięciem cesarskim. Tylko szybkie rozwiązanie ciąży może uchronić kobietę od nieodwracalnych uszkodzeń o.u.n., narządu wzroku (ślepota), nerek (martwica kory) i wątroby (rozsiana martwica). Do czasu rozwiązania ciąży należy dążyć do obniżenia ciśnienia rozkurczowego do 12-14 kPa (90-105 mm Hg).

Leczenie napadu rzucawkowego należy rozpocząć od podania dożylnego 5- -10 mg diazepamu. Leczenie hipotensyjne nie różni się od podanego przy leczeniu stanu przedrzucawkowego.

Leczenie nadciśnienia tętniczego nie związanego z ciążą polega przede wszyst-kim na leczeniu przyczynowym, a jeśli jest ono niemożliwe, na stosowaniu leków hipotensyjnych stosowanych u chorych z gestozą. Ponadto, u takich kobiet w ciąży można również stosować doustnie klonidynę (0,5-1,0 mg 3 x dziennie), labetalol (100-200 mg/24 h) i propranolol (80-160 mg/24 h).

About The Author

admin

Leave a Reply