Jeden lek należy stosować tylko u chorych

* Efekt oznacza uzyskanie docelowych wartości ciśnienia krwi albo postęp w tym kierunku. W leczeniu nadciśnienia tętniczego nie stosuje się już tzw. stopniowanej ingerencji farmakologicznej. Nie uwzględniała ona patofizjologii nadciśnienia tętniczego, współwystępujących z nim chorób oraz zaburzeń metabolicznych, płci ani wieku chorych. Racjonalna terapia przeciwnadciśnieniowa powinna być indywidualizowana, uwzględniając wiek, płeć, profil hemodynamiczny (hiper- wolemia, hipowolemia) i hormonalny chorego (aktywność układu renina-angio- tensyna-aldosteron i układu adrenergicznego), stopień wydolności wydalniczej nerek, choroby towarzyszące nadciśnieniu tętniczemu oraz występowanie nie-których zaburzeń metabolicznych (hiperglikemii, hiperlipemii, hiper- lub hipo- kalemii, hiperurykemii).

Jeden lek należy stosować tylko u chorych z nadciśnieniem łagodnym lub umiarkowanym (ciśnienie rozkurczowe mniejsze od 15,3 kPa =115 mm Hg). Do tego celu nadają się jedynie leki moczopędne, leki P-adrenolityczne, antagoniści wapnia lub inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę. Dotychczas nie rozstrzygnięto jednoznacznie, który z wymienionych rodzajów leków ma być lekiem stosowanym w pierwszej kolejności (tab. 5.1 i 5.2).

About The Author

admin

Leave a Reply