Cełosomia dolna

Cełosomia dolna – niezamknięcie się fałdów ogonowych prowadzi do powstania przepukliny pępowinowej z wynicowaniem pęcherza moczowego, przetoką pęcherzo- wo-jelitową, zarośnięciem odbytu, niedorozwojem okrężnicy.

Teratogenne działanie wywiera swój niszczący wpływ również na sąsiadujące tkanki, stąd celosomii towarzyszą często wady rozwojowe w obrębie innych układów. Oprócz wad przewodu pokarmowego stwierdza się wady układu moczowego, wady układu nerwowego, wady układu oddechowego i krążenia. Znany jest zespół Beckwitha i Wiedemanna (macroglossia i gigantyzm), a nadto występowanie trisomii D lub E. Pomimo nieprawidłowej morfogenezy różnicowanie mezodermy postępuje jednak dalej. Tworzą się mięśnie ściany jamy brzusznej, zawsze stwierdzane przy obecności przepukliny pępowinowej. Niemożność powrotu pętli jelitowych do jamy brzusznej jest wtedy procesem wtórnym, a nie przyczyną powstania wady.

W odróżnieniu od przepukliny pępowinowej wytrzewienie powstaje wskutek braku różnicowania się mezenchymy zarodkowej, tworzącej somatopleurę bocznych ścian jamy brzusznej. Resorpcja ektodermy przyległej do somatopleury prowadzi do tworzenia ubytku przypępkowego, zwykle jednostronnie, a wobec braku worka otrzewnowo-owodniowego, który jest obecny w przepuklinie pępowinowej, jelita znajdują się na zewnątrz jamy brzusznej.

About The Author

admin

Leave a Reply